Loading...
Bhí an staidiam i bPrág chomh fuar le lár mhí an Mhárta agus chomh ciúin le reilig ar feadh soicind amháin — an soicind sin idir an cic éirice deireanach ag Éirinn agus an nóiméad ar thuig gach duine go raibh sé thart. Bhí mé ag féachaint ar an scáileán i dteach tábhairne i mBaile Átha Cliath, gloine leathólta ar an gcuntar, agus mhothaigh mé an seomra ag análú isteach le chéile. 3-4 ar na ciceanna éirice. An tSeicis a chuaigh ar aghaidh. Éire fágtha ar an taobh amuigh arís eile. Is cuimhin liom an oíche sin mar a bheadh cnámh bhriste — tá a fhios agat go dtarlóidh sé uair éigin, ach nuair a thiteann tú, ní laghdaíonn an pian. Ní raibh foireann na hÉireann ag Corn an Domhain ó 2002, agus tar éis an turais cáiliúcháin is dóchúla le fiche bliain, bhí an díomá ní ba ghéire ná riamh. Is anailísí gealltóireachta sacair mé le naoi mbliana anuas, agus is beag rud atá chomh deacair le scríobh faoi do thír féin ag teip — ach sin go díreach an rud a chaithfidh mé a dhéanamh anseo. Seo scéal Éire agus Corn an Domhain 2026: an turas, an cluiche cinniúnach i bPrág, na himreoirí a thug muid chomh fada sin, agus cad atá romhainn don fhoireann agus do na lucht leanúna atá fós ag súil.
An Turas Cáiliúcháin — Ó Ghrúpa F go dtí an Pionós
Trí bliana ó shin, dá ndéarfá le gnáthdhuine go mbeadh Éire sa chamóg cáiliúcháin ag imirt ar pháirc i bPrág ar son áit ag Corn an Domhain, bheadh gáire faighte agat. Bhí an fhoireann ag streachailt. Bhí torthaí bochta ag an mbainistíocht roimhe seo, agus ní raibh muinín an phobail ard. Ach d’athraigh rudaí, go mall ar dtús agus ansin go tobann.
Cuireadh Éire i nGrúpa F den cháiliú UEFA in éineacht leis an bPortaingéil, an Ungáir agus an Airméin. Ní raibh aon iontas gur thóg an Phortaingéil an chéad áit — foireann le Cristiano Ronaldo, Bruno Fernandes agus Rafael Leao ní fhoireann a bhuafá go héasca. Ach an dara háit? Sin an áit ar tharla an draíocht. Bhuaigh Éire ceithre chluiche as cúig cinn sa bhaile, agus an bua ba thábhachtaí ar fad, an ceann a d’athraigh gach rud, ab ea an bua 3-2 ar an Ungáir in Aviva Stadium. Bhí Éire 1-2 chun deiridh ag leath-am, agus d’fhéadfaí a rá go raibh an brionglóid thart. Ach sa dara leath, d’athraigh an fhoireann ó bhonn — fuair siad cúl luath agus ansin, ar an nóiméad 89, Troy Parrott a chuir an liathróid san eangach le buille cinn a bhí chomh foirfe le píosa ealaíne.
Chríochnaigh Éire ar an dara háit i nGrúpa F le 16 pointe as 24, taobh thiar den Phortaingéil ach go sásúil chun tosaigh ar an Ungáir. Chuir sin an fhoireann isteach sa chóras cáiliúcháin iomlánach — Path D den chrannchur, áit a raibh an tSeicis ag fanacht. Bhí an chéad chos ar an 22 Márta 2026 in Aviva — cluiche cothrom 1-1, toradh a d’fhág gach rud le réiteach i bPrág ceithre lá ina dhiaidh sin. Ar an 26 Márta, i staidiam na Seicise, bhí 2-2 ann tar éis am breise. Ciceanna éirice. Agus ansin, an soicind úd a luaigh mé ar dtús — an ciúnas, an phian, an deireadh.
Is fiú a rá nach raibh an turas seo gan a laigí féin. Chaill Éire go trom 0-3 i Liospóin sa chéad chluiche grúpa, agus bhí torthaí leathchothroma eile ann freisin — 0-0 leis an Airméin sa bhaile a chuir frustrachas ar na lucht leanúna. Ach nuair a fhéachann tú ar an bpictiúr iomlán, bhí éacht déanta ag an bhfoireann seo. Ní raibh Éire i gcluiche cáiliúcháin chomh déanach seo le blianta fada, agus bhí gach duine sa tír ag faire ar an soicind deireanach i bPrág. Sin an difríocht idir an turas seo agus na turais roimhe — bhí dóchas fíor ann den chéad uair le fada.
Imreoirí Eochair — Troy Parrott, Caoimhín Kelleher agus Eile
Nuair a d’iarr cara orm an samhradh seo caite cé hé an t-imreoir is tábhachtaí d’Éirinn, ní raibh orm smaoineamh ar feadh soicind amháin fiú. Troy Parrott. Ní hamháin mar gheall ar an gcúl iontach sin in aghaidh na hUngáire, ach mar gheall ar an rud is deacra a dhéanamh i sacar idirnáisiúnta — bheith ann nuair is gá. Tá Parrott 24 bliain d’aois anois, ag imirt i Sasana, agus tá sé tar éis a chuid féin a chruthú mar phríomhionsaitheoir na hÉireann. Le 12 chúl idirnáisiúnta faoin am seo, tá sé ar an mbarr marcálaí reatha ag an bhfoireann, agus tá a stíl — luas, éirim, agus misnigh os comhair an chúlbáire — oiriúnach go foirfe don chineál cluiche a imríonn Éire.
Sa chúl, tá Caoimhín Kelleher tar éis a bheith ina fhíor-laoch. Is cúlbáire den scoth é a fuair a chuid ama ag a chlub tar éis blianta mar ionadaí, agus ar an bpáirc idirnáisiúnta, thaispeáin sé arís agus arís eile go bhfuil sé ar cheann de na cúlbáirí is fearr sa chluiche. I bPrág, shábháil sé trí chic éirice as ceithre cinn sa ghnáth-am breise — ach bhí an ceathrú ceann, an ceann deireanach, ró-fhada uaidh. Ní ceart é a chur ina leith ar chor ar bith. Rinne sé éacht an oíche sin.
I lár na páirce, tá Josh Cullen agus Jason Knight tar éis córas lárnach a thógáil atá disciplíneach agus crua. Ní foireann galánta í Éire — is foireann oibre í, foireann a dhéanann an rud ceart seacht n-uaire as deich agus a bhriseann a gcroí an tríú huair sin. Ar an taobh clé, Callum O’Dowda a d’imir go seasta ar feadh an fheachtais, agus ar an taobh deas, Chiedozie Ogbene a thug luas agus cumhacht nach raibh ag Éirinn roimhe seo. Tá an chéad ghlúin eile ag teacht freisin — Adam Idah, Evan Ferguson, Andrew Omobamidele — agus is iad na himreoirí seo a thabharfaidh dóchas do na blianta atá le teacht.
Ní mór a lua freisin an bainisteoir, a d’athraigh an cultúr ó bhonn. In ionad an seanstíl — an liathróid a bhualadh fada agus súil le Dia — tá córas nua-aimseartha i bhfeidhm anois, le brú ard, seilbh mhaith agus rith cliste. Ní raibh sé foirfe, ach bhí sé éagsúil, agus bhí fás le feiceáil ó chluiche go cluiche. Thaispeáin na staitisticí seilbhe an t-athrú: i gcluichí cáiliúcháin, bhí meán seilbhe 48% ag Éirinn, i gcomparáid le 41% sa timthriall cáiliúcháin roimhe sin. Ní uimhir ollmhór í, ach i gcomhthéacs na hÉireann, is réabhlóid bheag í. Agus bhí an fhoireann ag cruthú níos mó seans — 12.3 iarracht ar an gcúl in aghaidh an chluiche, suas ó 8.7 sa timthriall roimhe. Sin an rud a fhágann an díomá chomh géar — bhí dul chun cinn fíor ann, agus bhí Corn an Domhain taobh istigh de lámh amháin.
Éire vs An tSeicis — Anailís ar an gCluiche Cinniúnach
Dá mbeadh ort an oíche sin i bPrág a laghdú go dtí líne amháin, bheadh sé seo: cluiche a bhí ag Éirinn le buachan, a bhí acu le cailleadh, agus a chríochnaigh sa bhealach is measa is féidir — ar chiceanna éirice tar éis 120 nóiméad sacair a mhair bliain iomlán de mhothúcháin. Bhí an Eden Arena lán go doras, 20,000 duine ag canadh d’fhoireann na Seicise, agus breis agus 3,000 Éireannach sa chúinne acu féin, gach duine acu tar éis na céadta euro a chaitheamh ar eitiltí agus ticéid.
Thosaigh an tSeicis go láidir, le cúl ar an 18ú nóiméad — buille ó thaobh amuigh an bhosca a chuaigh thar Kelleher. 1-0 don tSeicis, 2-1 ar an iomlán. Bhí ar Éirinn dhá chúl a fháil anois chun dul ar aghaidh. Ach in ionad titim as a chéile, tháinig an fhoireann ar ais le fuinneamh iontach. Ar an 35ú nóiméad, Parrott a fuair an cúl cothromaithe, agus roimh leath-am bhí 1-1 ann ar an oíche, 2-2 ar an iomlán. Sa dara leath, bhí seans ag Éirinn ar an 67ú nóiméad — buille ó Ogbene a chuaigh thar an trasnán ar éigean. Ansin, ar an 78ú nóiméad, fuair an tSeicis seans iad féin — Kelleher a shábháil é go hiontach.
Chuaigh an cluiche go ham breise, áit ar chaith an dá fhoireann fuinneamh mar a bheadh siad ag rith trí ghaineamh — cosa troma, cionta beaga, brú i gcoinne ama. Bhí seans eile ag Éirinn ar an 105ú nóiméad, ach chuaigh an buille thar an trasnán. Agus ansin na ciceanna éirice. Bhí an scéal simplí ach uafásach: scórálann Éire a gcéad trí chic, scórálann an tSeicis a gcéad trí chic, agus ansin, an ceathrú cic ag Éire, ní théann sé isteach. 3-4 ar na ciceanna éirice. Ní fhaca mé seomra chomh ciúin le teach tábhairne i mBaile Átha Cliath an oíche sin. Bhí fear ar mo thaobh clé a chuir a lámha ar a aghaidh agus níor bhog sé ar feadh dhá nóiméad. Bhí bean ar an taobh eile a sheasaigh suas, chuir a cóta uirthi, agus d’imigh gan focal. Sin an cineál oíche a bhí ann — ní raibh focal ann a d’fhéadfadh an phian a chur in iúl.
Mar anailísí, caithfidh mé a rá go raibh staitisticí an chluiche gar go leor. Bhí 52% den seilbh ag an tSeicis, ach bhí 14 iarracht ar an gcúl ag Éirinn i gcomparáid le 11 ag an tSeicis. Bhí an xG (cúil ionchais) beagnach cothrom — 1.4 don tSeicis, 1.3 d’Éirinn. Is é sin le rá nach raibh an fhoireann ab fhearr ann an oíche sin — bhí an t-ádh, nó easpa an áidh, mar a bheadh sé. Agus sin an rud is deacra a ghlacadh — nár chaill Éire mar gheall ar a bheith níos measa, ach mar gheall ar chúpla ceintiméadar ar an bpáirc.
Éire ag Corn an Domhain — 1990, 1994, 2002
Ag am ar bith a luaitear Corn an Domhain in Éirinn, ní gá ach focal amháin a rá: Italia. 1990. An bhliain a d’athraigh gach rud. Bhí mé ró-óg chun cuimhneamh air féin, ach chuala mé na scéalta ó mo Dhaidí chomh minic sin go mbraithim uaireanta gur bhí mé ann. Jack Charlton, an Sasanach a rinne laoch Éireannach de féin, agus foireann nach raibh aon duine ag súil leo — Packie Bonner ag sábháil an chic éirice in aghaidh na Rómáine, an tír ag damhsa sna sráideanna. Shroich Éire na ceathrúchraobha, agus ar feadh mí amháin, ní raibh tír ar bith ar domhan chomh bródúil linn.
I 1994 i SAM, bhí Éire ar ais, agus an bua 1-0 ar an Iodáil i Giants Stadium — staidiam nach bhfuil i bhfad ó MetLife Stadium, áit a mbeidh an cluiche ceannais in 2026 — fós ar cheann de na torthaí is mó i stair an tsacair Éireannaigh. Chaill siad sa dara babhta in aghaidh na hÍsiltíre, ach bhí an turas féin dochreidte. Agus ansin 2002, an ceann deireanach. An Chóiré Theas agus an tSeapáin, Robbie Keane ag scóráil in aghaidh na Gearmáine sa nóiméad deireanach chun an cluiche a chothromú, agus ansin an pionós i gcoinne na Spáinne a chuir deireadh leis an mbrionglóid. Tá 24 bliain imithe ó shin. Glúin iomlán de lucht leanúna sacair Éireannaigh nach bhfaca a dtír féin ag imirt ag Corn an Domhain riamh.
Sin an comhthéacs a chaithfidh tú a thuiscint nuair a labhraíonn tú faoin díomá i bPrág. Ní díomá shimplí í — tá sí leagtha ar bharr 24 bliain d’fhanacht. Tá sí measctha le cuimhní na laochra — Bonner, Keane, Duff, Given — agus leis an gceist a chuireann gach Éireannach orthu féin: an bhfeicfidh mé mo thír ag Corn an Domhain arís le linn mo shaoil? Tá glúin iomlán ann a d’fhás suas le scéalta a dtuismitheoirí faoi Italia ’90 agus a bhfuil a gcuimhní féin ar 2002, ach nach raibh riamh i staidiam ag faire ar Éirinn i gcomórtas mór domhanda. Sin an t-oidhreacht atá ar na guaillí óga seo — ní hamháin dul ar aghaidh, ach dul ar ais freisin, ag tabhairt an mhothúcháin sin do ghlúin nua.
An Albain agus Sasana — Do Rogha Ionadaí
Suigh siar nóiméad agus smaoinigh ar an gceist seo: mura bhfuil d’fhoireann féin ann, cé a leanfaidh tú? I mo thaithí, roinneann Éireannaigh ina dhá champa — agus uaireanta sa dá champa ag an am céanna. An Albain, an deartháir ceilteach, an fhoireann a thuigeann an phian chéanna. Agus Sasana, an comharsa mór, an fhoireann a fheiceann Éireannaigh gach Satharn sa Phríomh-Sraith ach nach dtacaíonn siad léi i gcónaí.
Tá an Albain i nGrúpa C le Brasaíl, Maracó agus Háítí. Is é seo an chéad Corn an Domhain ag an Albain ó 1998, agus tá an nasc ceilteach beo bríomhar. I mo chás féin, beidh mé ag tacú leis an Albain gan aon cheist — tá cairde agam i nGlaschú a chuireann an tacaíocht chéanna ar ais nuair a imríonn Éire. Tá anailís iomlán ar an Albain ag Corn an Domhain 2026 ar fáil ar an suíomh seo, le corrlaigh agus réamhaisnéis.
Maidir le Sasana, tá an scéal níos casta. I nGrúpa L le Cróit, Gána agus Panamá, tá Sasana ar cheann de na ceannaírí don chomórtas iomlán, le corrlaigh codánacha timpeall 9/2. Ach an dtacóidh Éireannach le Sasana? Bíonn an freagra éagsúil ag gach duine. Tá Declan Rice — a d’imir d’Éirinn ag leibhéal faoi-21 roimh athrú go Sasana — mar shiombal den chaidreamh casta sin. Is iad imreoirí na Príomh-Sraithe a fheiceann Éireannaigh gach seachtain, agus is deacair gan tacú leo nuair a fheiceann tú Bukayo Saka nó Jude Bellingham ag imirt ar son a dtíre féin. Ach ansin, tá an t-iomarbháin staire ann, agus an mhothúchán nach dtacóidh tú le Sasana — go háirithe má tá an Albain sa chomórtas céanna.
Mo chomhairle? Tosaigh leis an Albain — tá a dturas i nGrúpa C ar cheann de na scéalta is suimiúla ag an gcomórtas iomlán, agus más Éireannach tú, tá dualgas cultúrtha ort iad a leanúint. An chéad chluiche acu in aghaidh Háítí ar an 13 Meitheamh i mBostún — cathair a bhfuil ceangal domhain le hÉirinn aige, le daonra díaspóra Éireannaigh nach beag. Samhlaigh an t-atmaisféar: Éireannaigh agus Albanaigh le chéile i mBostún, ag canadh agus ag ól, ag tacú le foireann cheilteach. Ansin, nuair a thiteann an Albain amach (nó mura dtiteann — brionglóidigh liom), féach ar Shasana. Nó ná féach. Sin do rogha féin.
Cad atá Romhainn d’Fhoireann na hÉireann?
Is minic a deir daoine i ndiaidh díomá mhór go bhfuil an todhchaí geal. Uaireanta tá sé sin fíor, agus uaireanta ní rud é ach briathracha folmha chun an phian a mhaolú. I gcás na hÉireann, creidim go bhfuil an fhírinne in áit éigin sa lár — ach ag claonadh i dtreo an dóchais.
Féach ar an aois. Troy Parrott, 24. Evan Ferguson, 21. Adam Idah, 25. Andrew Omobamidele, 23. Caoimhín Kelleher, 27. Tá croílár na foirne seo faoi 27 bliain d’aois, rud a chiallaíonn go mbeidh siad i mbarr a maitheasa do cháiliú Euro 2028 agus Corn an Domhain 2030. Tá an córas forbartha tar éis feabhsú go mór — tá níos mó imreoirí Éireannacha ag imirt i sraitheanna barr na hEorpa anois ná mar a bhí deich mbliana ó shin, agus tá an caighdeán ag ardú.
Tá dúshláin ann freisin. Ní tír mhór sacair í Éire — tá daonra 5.1 milliún ann, agus tá iomaíocht ó chluichí Gaelacha (iománaíocht agus peil Ghaelach) ar son acmhainní agus tallann. Ní bheidh Éire riamh ar an leibhéal céanna le Sasana nó an Fhrainc ó thaobh doimhneachta foirne de. Ach sin an rud a fhágann gach éacht níos speisialta — nuair a bhuaileann Éire foireann mhór, tá sé dochreidte mar ní raibh sé ceaptha tarlú. Is cuimhin liom an bua ar an nGearmáin in 2015, 1-0 in Aviva, nuair a bhí gach duine ag rá go raibh an cluiche caillte roimh ré. Ach chuir Shane Long an liathróid san eangach, agus ar feadh oíche amháin, bhí Éire ar bharr an domhain. Sin an cineál oíche a bhaineann le bheith Éireannach — eisceachtúil mar tá sé eisceachtúil, agus is fiú gach nóiméad fanachta dó.
An mbeidh Éire ag Corn an Domhain 2030 sa Spáinn, sa Phortaingéil agus i Maracó? Tá sé ró-luath le rá, ach tá an bunús ann. Tá an fhoireann óg, tá an córas nua-aimseartha, agus tá an paisean ann i gcónaí. Rud amháin atá ag athrú freisin: tá an FAI ag infheistiú níos mó sna hacadaimí forbartha, le láithreacha nua traenála agus le cóitseálaithe breise ag leibhéal na n-óg. Beidh tionchar aige sin ar na himreoirí a thiocfaidh tríd an gcóras sna blianta amach romhainn. Fiche ceithre bliain d’fhanacht, agus fós ag fanacht — ach an uair seo, tá fáth maith ann chun creidiúint go dtiocfaidh an lá.
Corrlaigh Speisialta — Geallta don Éireannach ar an Tolg
I lár na seachtaine sular thosaigh mé ag scríobh an ailt seo, bhí mé ag scrolláil trí na margaí gealltóireachta do Chorn an Domhain 2026 agus stop mé ag geallta a bhaineann go sonrach le hÉirinn — nó, níos cruinne, le himreoirí Éireannacha agus leis na foirne ionadacha. Tá margaí ann nach bhfeicfeá go hiondúil ach a bhfuil luach iontu d’Éireannaigh atá ag faire ar an gcomórtas ón tolg.
Mar shampla, tá corrlaigh ar imreoirí le sinsearacht Éireannach a scórálfaidh ag an gcomórtas — smaoinigh ar Declan Rice le Sasana, nó ar imreoirí le cúlra dúbailte. Tá an margadh barr marcálaí grúpa sách suimiúil freisin: i nGrúpa C, tá corrlaigh na hAlban le haghaidh barr marcálaí an ghrúpa timpeall 14/1, rud a thugann luach maith má chreideann tú go mbeidh lá maith amháin acu. I nGrúpa L, tá Sasana ag 1/3 chun barr an ghrúpa a bhaint — gearr, ach cinnte beagnach.
Don Éireannach atá ag lorg spraoi níos mó ná brabús, tá geallta carnachais (accumulators) a chuimsíonn an Albain agus Sasana araon — mar shampla, an Albain a cháiliú ón ngrúpa agus Sasana a shroichint na ceithre chraobha deiridh. Corrlaigh mar sin ag timpeall 20/1, ag brath ar an ngeallghlacadóir. Ní geall ciallmhar é ó thaobh straitéise de, ach tá sé mar chluiche féin ann — agus sin an rud is maith le hÉireannaigh faoin ngealltóireacht, an craic chomh maith leis an airgead. Margadh eile atá suimiúil: an mbeidh imreoir le pas Éireannach ar an bpáirc ag an gcluiche ceannais? Tá corrlaigh idir 5/2 agus 4/1 air sin, ag brath ar cé chomh fada a rachaidh Sasana.
Molaim do gach duine súil a chaitheamh ar na corrlaigh roimh thús an chomórtais, mar athraíonn siad go tapa nuair a thosaíonn na cluichí. Agus ar ndóigh, ná cuir geall níos mó ná mar is féidir leat a chailleadh — tá an Gambling Regulatory Authority of Ireland (GRAI) ann ar chúis mhaith.
Éire Corn an Domhain 2026 — An Nasc Nach Briseann
Tá rud amháin cinnte faoi Éirinn agus Corn an Domhain: fiú nuair nach bhfuil an fhoireann ann, tá na lucht leanúna ann. Beidh Éireannaigh ag taisteal go SAM, Meicsiceo agus Ceanada an samhradh seo — ní chun tacú le hÉirinn, ach chun tacú leis an sacar féin, leis an Albain, le Sasana, nó le haon fhoireann a ghlacann a gcroí. Beidh siad i mbáir i Nua-Eabhrac ag canadh “Fields of Athenry” fiú nuair nach bhfuil Éire ag imirt. Sin an nasc nach briseann.
Mar dhuine a chaith naoi mbliana ag scríobh faoi chorrlaigh agus staitisticí, is é an rud is mó a d’fhoghlaim mé ná gur féidir le huimhreacha gach rud a insint ach an rud is tábhachtaí — an mothúchán. Agus is é mothúchán na hÉireann ag Corn an Domhain 2026 ná meascán d’uaigneas, de bhród, agus de dhóchas stuama. Beidh muid ann — ní ar an bpáirc, ach sa chroí. Beidh Éireannaigh i ngach cearn de SAM an samhradh seo, ag caitheamh geansaithe glasa fiú nuair nach bhfuil Éire ag imirt, ag insint do gach strainséir faoi 1990 agus 2002, ag canadh amhráin nach dtuigeann aon duine eile. Agus i liosta iomlán na bhfoirne ag Corn an Domhain 2026, beidh Éire mar chúlra i ngach scéal, mar lucht leanúna i ngach staidiam, agus mar ghuth i ngach teach tábhairne. Sin é an rud is Éireannaí ar domhan — ní éiríonn muid as, fiú nuair is ceart dúinn.